Turystyka zrównoważona nieodmiennie związana jest z ochroną przyrody. Więc wszelkie wycieczki podjęte na własną rękę lub grupowe będą miały na celu nie tylko poznanie walorów krajoznawczych danego terenu, ale często również edukację proekologiczną i nauczenie się czegoś nowego o świecie przyrody. Z tego wynikają również określone zachowania turysty takie jak poszanowanie dla życia i warunków życia roślin i zwierząt, dbanie o naturalne środowisko, a nawet przestrzeganie innych i sprzątanie po sobie, gdy zakończy się biwak (co nie dla wszystkich okazuje się jasną regułą). Osoba uprawiająca ten rodzaj turystyki nie może podejmować żadnych działań, które zaszkodziłyby miejscowej ludności i lokalnym zasobom naturalnym. Przede wszystkim musi opierać się na zwyczajach danego terenu i jego mieszkańcach, którzy ustalają zasady postępowania i określają możliwe zbliżenie z przyrodą. Dzięki temu można poznać wiele dzikich miejsc w ich naturalnej formie, przyczyniając się jednocześnie do ich zachowania, rozwoju i popularności. Wiedza na temat turystyki zrównoważonej nie należy do zbyt rozpowszechnionych, ponieważ większości ludziom wydaje się, że na każdym wyjeździe w jakiekolwiek miejsce mogą zachowywać się, jak chcą, bez poszanowania dla danego ekosystemu nawet jeśli jest on prawdziwą, unikatową niszą. Z tego rodzaju wycieczek spory zysk czerpią miejscowi. Tego typu podróże pomagają również rozpowszechniać wiedzę na temat zachowań proekologicznych wśród mniejszych społeczności. Uprawianie takiego rodzaju turystyki propaguje również Unia Europejska jako przeciwwagę dla masowego, bezmyślnego zwiedzania terenów obfitujących w zabytki przyrody i walory przyrodnicze.